Er zijn maar twee dingen die me echt kwaad kunnen krijgen: de prijs van printerinkt en willekeurige posts op X (the app formerly known as Twitter). X is nu eenmaal ontworpen om mannen van middelbare leeftijd – zoals ikzelf – op hun paard te krijgen. Well done, Elon!

Een filmpje dat op 21 augustus 2023 op de site verscheen, sloeg echter alles. In een clip van een minuut lang was te zien hoe de Braziliaanse stervoetballer Neymar glunderend uit een  Boeing 737 stapte die hem net naar Saoedi-Arabië gebracht had: één man op een toestel dat voor honderden passagiers is ontworpen.

De glimlach op het gezicht van de voetballer sprak boekdelen: hier stond een man die vond dat hij zo’n vlucht wel waard was. Dat is niet zo verrassend: hij had nu eenmaal een contract voor twee jaar met Al-Hilal, een Saoedische eersteklasser, getekend dat hem wekelijks zo’n 2,5 miljoen zou opleveren – dat doet wat met een mens.

Kijk, hoeveel Neymar exact verdient, zal me worst wezen – dat zijn mijn zaken niet, maar die Boeing-vlucht is WEL mijn zaak. Een korte zoekopdracht leert ons dat de vlucht Parijs-Riyadh zo’n 306 ton CO2 uitstootte, of de volledige jaaruitstoot van zo’n twintig Amerikanen (nochtans ook geen kleinverbruikers) – voldoende om 1000 keer rond de aarde te rijden met een trein.

Het meest hallucinante aan de zaak is dat er nog steeds mensen te vinden zijn die Neymar verdedigen. “De man is het waard” en wie dat niet vindt is gewoonweg jaloers. We kunnen ons de vraag stellen welk mensbeeld er achter dergelijke redeneringen zitten. Blijkbaar geeft het vermogen vlot met een bal overweg te kunnen iemand een vrijgeleide om de planeet om zeep te helpen.

Het vraagt niet zoveel fantasie om Neymar te zien als het alfamannetje met de grootste knuppel die de anderen van zijn territorium verjaagt. Niet echt een rolmodel voor wie een beter, zinvoller leven nastreeft.

Aan de andere kant, recht tegenover de alfamannetjes, bevindt zich een ander extreem: Ken. Barbies plastieken vriendje lijkt wel de ideale levensgezel: intelligent, gevoelig en behulpzaam, leeft hij zijn leven in dienst van Barbie. En hij houdt van roze. Op zich is daar weinig mis mee: het is alvast een stap vooruit vergeleken met de holbewoner die zijn vrouw aan de haren zijn grot binnensleept.

Ken heeft echter een groot probleem (naast het ontbreken van voortplantingsorganen): zonder Barbie is hij niets. Hij is m.a.w. de ultieme “simp”, een rolmodel dat voor enkele mannen misschien voldoening kan bieden, maar dat bij de meesten een wrange nasmaak achterlaat.

Enkele dagen voor het Neymar-verhaal las ik een artikel in de krant n.a.v. de Barbie-film, met als titel “Hollywood weet niet meer wat aan met de man.” Grofweg komt het erop neer dat mannen tegenwoordig maar twee rolmodellen meer hebben: die van macho of geslachtloos hulpje van een plastic pop. Daartussenin lijkt er geen plaats meer te zijn.

Een mens zou van minder depressief worden. En dat doen mannen ook, depressief worden. Wie de zelfmoordcijfers erop na slaat, ziet dat in de Westerse wereld mannen drie à vier keer vaker zelfmoord plegen dan vrouwen. Ze plegen ook twee keer vaker zelfmoord dan hun seksegenoten in de rest van de wereld. Of ze volgen een cursus zelfexpressie met klei.

Blijkbaar doen we iets verkeerd. Misschien ligt dat aan de rolmodellen en waarden die we onze jongens meegeven (of niet meegeven). Daar wil dit boek iets aan doen, door een ideaal te bieden, dat zich situeert tussen het egoïstische machismo van een Neymar en de onderdanige zelfverloochening van een Ken. Een ideaalbeeld dat echt iets zegt over het ware karakter, de echte waarde van een man, los van financiën, aantal likes of voetbal skills.